Mogelijk herken je dit. Dat je zó graag een goede moeder wilt zijn, dat je bijna voortdurend bezig bent met je toon, je reactie, je grenzen, je geduld, eigenlijk met alles. Dat je voelt hoeveel liefde je hebt voor je kind, en tegelijk ook hoeveel druk dat soms geeft.
Want moeder worden zet zó veel in beweging.
Het raakt vaak precies aan die plekken waar jij als kind iets nodig had en het niet helemaal kreeg. Meer zachtheid. Meer veiligheid. Oude pijn kan in het ouderschap ineens dichterbij komen, juist omdat jij nu zelf degene bent die geeft. En dat raakt vaak ook aan wat jij toen hebt gemist.
Dan is het ook heel logisch dat je het anders wilt doen. Je wilt je kind geven wat jij zelf zo nodig had. Je wilt beschermen waar jij vroeger iets alleen moest dragen. En vanuit daar ontstaat bij veel moeders ook een bepaalde druk: ik moet het goed doen.
En niet zomaar goed. Liefst perfect.
Dan blijft er nog maar weinig ruimte over voor vermoeidheid, voor af en toe een uitschieter, of voor momenten waarop jij zelf ook geraakt wordt. Voor gewoon moeder zijn. Net als onze eigen moeders.
Herken je die druk om het goed te willen doen als moeder? In deze video gaan we daar verder op in en delen we waarom die neiging zo begrijpelijk is, en wat eronder ligt.
De misvatting waar veel moeders in verstrikt raken
Een van de grootste misverstanden rondom moederschap is wat ons betreft het idee dat jouw kind het meeste heeft aan een moeder die haar innerlijke werk zó goed heeft gedaan dat ze altijd rustig, bewust en emotioneel beschikbaar is.
Dat klinkt heel mooi. Bijna geruststellend ook. Alleen zo werkt het leven niet. En zo werkt moederschap al helemaal niet.
Moederschap leeft. Het beweegt mee met je dag, je energie en je draagkracht. Er zijn dagen waarop je veel ruimte voelt en veel kunt hebben. En er zijn dagen waarop je na een korte nacht en een vol hoofd merkt dat je veel kribbiger reageert dan je zou willen. Niet omdat je tekortschiet, maar omdat ook jij gewoon een grens hebt.
Juist in deze tijd voelen veel vrouwen bovendien de wens om dingen anders te doen dan vroeger. Bewuster. Liefdevoller. Zorgvuldiger. Daar zit iets moois in. De term cyclebreaker spreekt daarom ook veel moeders aan. Omdat er iets oprechts in zit: ik wil niet doorgeven wat mij pijn deed.
Alleen ook dat verlangen kan ongemerkt een nieuwe lat worden.
Alsof jouw innerlijke werk ervoor moet zorgen dat je kind later nergens meer last van heeft. Alsof goed moederschap betekent dat je pijn voorkomt. Alsof verdriet, boosheid of teleurstelling signalen zijn dat jij ergens hebt gefaald.
Maar een kind hoeft niet beschermd te worden tegen alles wat het voelt. Verdriet hoort bij het leven. Frustratie ook. Jaloezie, boosheid, schaamte, teleurstelling, verlies, verwarring, het mens-zijn kent nu eenmaal al die kleuren. Daar kun je helaas geen strak, glad en pijnloos pad van maken, hoe liefdevol je ook bent.
Wat een kind helpt, is geen moeder die af is.
Wat een kind helpt, is een moeder die aanwezig is. Een moeder die verantwoordelijkheid kan nemen voor wat van haar is. Een moeder die kan merken: er gebeurt nu veel in mij. Mijn kind doet iets kleins, en in mij wordt iets groots aangeraakt. Onmacht. Schaamte. Boosheid. Paniek. De neiging om te controleren. Of juist om dicht te klappen.
Dat vraagt dan niet om zelfafwijzing. Het vraagt om herkenning.
Om te kunnen zien dat er op zo’n moment iets van vroeger in jou geraakt wordt. Misschien een deel dat ooit leerde dat fouten maken onveilig is. Of dat liefde samenhangt met het goed doen. Misschien een deel dat heel alert is geworden, omdat er vroeger veel afhing van hoe jij reageerde, dingen aanvoelde of meebewoog.
Zodra je dat begint te zien, ontstaat er ruimte. Dan hoef je niet meer volledig samen te vallen met je reactie. Dan kun je na de spanning weer terugkeren. Naar jezelf. Naar je lichaam. Naar dit moment.
De diepere vraag is dan ook: mag jouw kind ervaren dat emoties er mogen zijn zonder dat het contact meteen breekt? Is er een moeder die volwassen genoeg is om aanwezig te blijven bij wat lastig is, zonder het direct op te lossen of glad te strijken?
Precies daar wordt het veiliger. Voor jou, en voor je kind. Dat is iets heel anders dan proberen een perfect geheeld kind af te leveren. En eerlijk gezegd misschien ook veel liefdevoller.
Een moment uit het gewone leven
Je kind huilt omdat iets anders loopt dan gehoopt. Jij hebt al een volle dag achter de rug, het eten staat op het vuur, je hoofd zit vol, en ineens schiet je uit je slof. Meteen daarna komt de schuld. Waarom deed ik nou zo ? Waarom reageerde ik zo fel?
Veel moeders schrikken van zo’n moment. Alsof het direct iets zegt over hun geschiktheid als moeder.
Terwijl zo’n moment vooral laat zien dat je mens bent. Dat je een zenuwstelsel hebt. Dat je grenzen hebt. Dat ook jij soms vol zit.
Het wordt pas ingewikkeld wanneer je er een glimlach overheen plakt en doet alsof er niks aan de hand is. Kinderen prikken daar zó doorheen. Ze voelen wanneer jij rustig bént, of wanneer je rustig probeert te doen terwijl er in jou van alles op spanning staat. En juist dan wordt gedrag vaak groter. Nog meer vertragen. Nog meer dwars liggen. Nog meer om jouw aandacht vragen. Omdat een kind haarfijn voelt dat er iets niet klopt, en dat voelt onveilig.
Niet omdat een kind lastig wil zijn, maar omdat het reageert op de onderstroom.
De veiligheid zit vaak in het herstel
De belangrijkste vraag is dus zelden: had ik dit wel mogen voelen. De vraag is: kan ik weer terugkomen?
Kun je zeggen: “Ja liefje, mama was net heel gespannen en toen ging ik schreeuwen. Dat voelde vast niet fijn. Ik ben er weer.” Simpel, eerlijk, zonder jezelf te verdedigen.
Daar leert een kind iets heel waardevols van. Dat ook spanning bij het leven hoort, maar dat liefde niet verdwijnt wanneer het even ‘spannend’ wordt. Dat contact kan herstellen. Dat iemand verantwoordelijkheid kan nemen en opnieuw verbinding kan maken.
Je zou kunnen zeggen: veiligheid zit vaak meer in herstel dan in perfect gedrag.
En misschien is dat ook wel een van de grootste geschenken die je je kind kunt geven. Niet het voorbeeld van een moeder die alles keurig onder controle houdt, maar het voorbeeld van een moeder die mens durft te zijn. Die laat zien dat het leven niet alleen maar lief, rustig, aangep ast en zacht hoeft te zijn.Maar die laat zien dat luid, wild, boos, ongeduldig, eigen-wijs en vol leven er ook bij horen. Alles dus. En dat daar gewoon ruimte voor mag zijn.
Een kleine oefening voor momenten van druk
Wanneer je merkt dat je heel hard je best doet om het goed te doen als moeder, neem dan eens één minuut voordat je reageert.
Voel eerst je voeten op de grond. Laat je adem een fractie zakken. Vraag jezelf daarna af: wie in mij is nu zo aan het vechten om het goed te doen?
Vaak merk je dan al iets. Een bang deel. Een streng deel. Een deel dat vooral wil voorkomen dat het fout gaat.
Vraag vervolgens: wat heeft mijn volwassen deel nu te doen?
Soms is dat begrenzen. Soms is dat vertragen. Soms is dat even niets zeggen. Soms is dat later terugkomen. Vaak zit de grootste beweging in het verlaten van de bewijsdrang, zodat er weer echt contact mogelijk wordt.
Misschien raakt het je
Voel je dat dit thema je raakt en dat je daar niet alleen mee wilt blijven rondlopen, dan ben je welkom bij een familieopstelling of binnen de JA! Reis. Daar kijken we samen systemisch naar wat jij draagt, waar de druk om het goed te doen vandaan komt en wat er in jou gezien wil worden.
Vanuit die bedding ontstaat vaak meer zachtheid, meer helderheid en meer ruimte om er werkelijk te zijn, voor jezelf, voor je kind en voor het leven zoals het nu is.