In deze podcast met Thijs Lindhout delen Suzanne en Desiree van het JA! Instituut hoe relaties, oude patronen en je innerlijk kind zichtbaar maken wat er in jou geraakt wordt en hoe je de weg terug naar jezelf kunt maken.
Aan tafel bij Thijs Lindhout over liefde, patronen en de weg terug naar jezelf
Onlangs schoven we spontaan aan bij de podcast van Thijs Lindhout. Uiteindelijk werden het zelfs twee afleveringen van allebei zo’n 75 minuten, waarin het gesprek alle kanten op bewoog. Licht en luchtig, eerlijk en gelaagd, met humor, kwetsbaarheid en genoeg diepte om ergens echt te komen. Precies zoals het leven zelf ook beweegt.
Er kwamen allerlei thema’s voorbij. Relaties, oude patronen, het innerlijk kind, en de vraag hoe je als volwassene steeds opnieuw terug kunt keren naar jezelf, juist op de momenten waarop je geraakt wordt.
In deze blog nemen we je mee langs een paar mooie thema’s uit de podcast, zodat je alvast kunt proeven waar de afleveringen over gaan. En heel eerlijk: we hopen vooral dat je ze gewoon kijkt of luistert, want daar zit nog zo veel meer in.
Deel 1: Relatiedynamieken, wat laten relaties je zien?
Misschien vraag je je weleens af waarom relaties steeds stuklopen. Of waarom je telkens uitkomt bij iemand die emotioneel niet echt beschikbaar is. Of waarom je zó graag iets anders wilt, en toch steeds opnieuw in een bekende dynamiek belandt.
Dat zijn vaak pijnlijke vragen. Soms ook confronterende vragen. Zeker als je al van alles hebt geprobeerd en allang voelt dat je het anders wilt, dat je niet steeds opnieuw in dezelfde cirkel terecht wilt komen.
Wat wij vaak zien, is dat bepaalde ontmoetingen en gebeurtenissen zelden zomaar op je pad komen. Ze raken iets aan wat je ooit eerder hebt gevoeld. Ze maken iets zichtbaar. Misschien het gevoel dat je je best moet doen voor liefde. Waardoor je nu op je tenen gaat lopen. Dat je je terugtrekt, dichtklapt of juist harder gaat werken. Reacties die ooit als kind ergens heel logisch waren, maar die je nu vooral veel energie kunnen kosten.
Juist in intieme relaties word je vaak op diepere lagen geraakt. Daar merk je het snelst wat er echt in je leeft. Liefde, plezier en speelsheid kunnen daar volop voelbaar zijn, maar ook angst, gemis, boosheid en eenzaamheid. Dat maakt ook dat een reactie van je partner soms veel meer in beweging zet dan alleen dat ene moment. Er wordt vaak iets aangeraakt dat je al langer kent.
Wanneer je steeds uitkomt bij een partner die emotioneel op afstand blijft, dan zegt dat vaak iets over wat voor jou vertrouwd is geworden in contact. Dan kunnen er vragen onder zitten als: hoe dichtbij laat ik iemand eigenlijk komen? Durf ik mezelf echt te laten zien? Kan ik ontvangen? Kan ik ontspannen in liefde? Of ben ik vooral bekend met hard werken, wachten, hopen en mijn best doen om verbinding te houden?
Wanneer je merkt dat er in relaties steeds over jouw grens heen wordt gegaan, dan kan dat je uitnodigen om eerlijk te kijken naar je eigen grens. Voel ik eigenlijk goed waar die ligt? Neem ik mezelf daarin serieus? En durf ik te zeggen: dit is voor mij niet oké?
We zijn op zulke momenten vaak hard voor onszelf. Waarom overkomt mij dit steeds? Waarom kom ik hier weer terecht? Waarom lukt het me niet om het anders te doen?
Wij kijken daar liever met meer mildheid naar.
Want als je het al anders had gekund, had je het waarschijnlijk allang anders gedaan.
Veel van wat je vandaag in de liefde doet, heb je ooit ergens geleerd. Misschien heb je geleerd dat liefde samenhing met aanpassen. Met jezelf kleiner maken. Met goed voelen wat de ander nodig had. Met je inhouden. Met hard werken om de verbinding vast te houden. Met hopen dat het deze keer genoeg zou zijn.
Dan is het heel logisch dat bepaalde vormen van liefde vertrouwd voelen, ook als ze je leegtrekken. Niet omdat ze fijn zijn, maar omdat je systeem deze manier van contact kent.
Maar, zodra je begint te zien wat je daarin steeds opnieuw doet, ontstaat er vaak al wat ruimte. Je hoeft het niet meteen anders te doen. Meestal begint het met eerlijk kijken dat dit is wat het is, wat er gebeurt. Zonder oordeel. Daarmee komt vaak de eerste beweging al op gang.
Dat is ook waarom relaties zo’n krachtige ingang kunnen zijn. Ze laten niet alleen zien waar het pijn doet, maar ook waar je jezelf nog terug te halen hebt. Waar je als volwassene mag gaan staan voor jouw plek, jouw grens en jouw verlangen.
Van daaruit kwamen we in de podcast bijna vanzelf uit bij een volgend thema. Want als je kijkt naar wat er in relaties steeds geraakt wordt, kom je al snel uit bij de delen in jou die veel jonger zijn dan je volwassen buitenkant.
Deel 2: Je innerlijk kind, waarom je soms veel sterker reageert dan je zou willen
In het tweede deel hebben we het over het innerlijk kind. Een term die soms wat abstract kan klinken, tot je ineens merkt hoe aanwezig dat jonge deel nog is in de manier waarop je voelt, reageert en contact maakt.
Misschien ken je het wel. Iemand zegt iets, kijkt op een bepaalde manier of reageert anders dan je had gehoopt en voor je het weet voel je een golf van boosheid, paniek, schaamte of de neiging om te pleasen. Juist op zulke momenten merk je hoe snel een jonger deel in jou het over kan nemen.
Als kind heb je je ouders en je gezin nodig. Voor aandacht, veiligheid, nabijheid, voor het gevoel dat je erbij hoort. Dus leer je al vroeg wat helpt om erbij te blijven horen. Misschien werd je heel lief, heel verantwoordelijk, heel meegaand. Misschien juist stil, voorzichtig of voortdurend aan het aftasten hoe de sfeer was. Misschien voelde je al jong dat sommige gevoelens of behoeften beter even konden wachten, en dat het veiliger was om je aan te passen aan wat er om je heen nodig was.
Niet gek dus dat je die reacties nog steeds kunt herkennen in jezelf. Er zit geschiedenis onder en ze hebben je ooit geholpen om je staande te houden in de wereld waarin je opgroeide.
Alleen neem je die reacties vaak ook nog mee je volwassen leven in. Naar je liefdesrelatie, je vriendschappen en je werk. Naar al die momenten waarop het spannend wordt en om moet gaan met conflict, afwijzing, spanning of afstand. Dan kan het zomaar voelen alsof je steeds alert bent, steeds bezig bent om iets op te vangen, glad te strijken of voor te zijn.
Vaak is dit juist het begin van bewustzijn. Je gaat zien: ah, hier gebeurt iets ouds in mij. En dat zien maakt al verschil, omdat er dan langzaam ruimte ontstaat tussen wat je voelt en wat je doet.
Daar waar je niet meteen meegaat in de eerste impuls, maar even stilstaat en opmerkt: wat gebeurt er nu in mij? Wat voel ik in mijn lijf? Welk deel van mij neemt het nu over? Zonder oordeel. Zonder haast. Zonder jezelf direct te willen verbeteren. Dat is vaak waar een andere manier van aanwezig zijn begint.
Wat ons betreft een essentiele beweging als volwassene. Omdat je daar begint met erkennen en verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf.
JA, een deel van mij wil nu controle pakken om zich veilig te houden.
JA, een deel van mij is bang om afgewezen te worden.
JA, een deel van mij voelt zich klein.
JA, een deel van mij vindt mijzelf lastig of te veel.
JA, dit is wat er nu in mij leeft.
Zo’n erkenning lijkt soms klein, maar doet vaak veel. Omdat je stopt met wegduwen wat al lang aandacht vraagt. Omdat de waarheid benoemen altijd ruimte geeft. Omdat iets wat er gewoon mag zijn vaak minder hard hoeft te trekken.
Daar begint de weg terug naar jezelf. In het leren aanwezig zijn bij wat er in jou gebeurt. In het leren dragen van wat je voelt. In het steeds iets vaker bij jezelf kunnen blijven waar je voorheen vanuit onwetendheid direct weg schoot.
Waarom (familie) opstellingen zo veel kunnen openen
Je kunt veel begrijpen over jezelf. Je kunt analyseren, praten, lezen, luisteren en helder uitleggen waar je patronen vandaan komen. Dat kan allemaal helpend zijn.
Toch merk je mogelijk ook dat inzicht hebben niet vanzelf maakt dat je je anders voelt, anders reageert of andere keuzes maakt in contact.
Hierin kunnen familieopstellingen echt een gamechanger zijn.
In een opstelling wordt namelijk direct zichtbaar wat er onder de oppervlakte meespeelt. Welke plek je bent gaan innemen. Welke loyaliteiten nog doorwerken. Welke delen van jou het overnemen in de situaties waar je geraakt wordt. En ook waar jij als volwassene meer ruimte kunt gaan innemen.
Opstellingen maken voelbaar wat met woorden soms lastig te pakken is. Je lijf reageert vaak eerder dan je hoofd het kan begrijpen. En juist daarin komt vaak een beweging op gang. Niet door nog harder te zoeken, maar doordat letterlijk zichtbaar wordt wat al die tijd al meespeelde.
Van luisteren naar ervaren
In de podcasts hoor je er natuurlijk veel meer over. En merk je tijdens het luisteren dat er iets in beweging komt, dat je nieuwsgierig wordt of voelt: hier wil ik verder mee, dan zijn er ook verschillende manieren om daar een eerste of volgende stap in te zetten.
De gratis GEL-meditatie is een fijne ingang voor thuis, om even stil te staan bij wat er in jou leeft. De JA! opstellingendagen geven je de kans om systemisch werk live te ervaren. De JA! Reis is er voor wie verlangt naar een diepgaand persoonlijk traject terug naar zichzelf. En de JA! Opleiding Familieopstellingen is er voor wie zich echt wil verdiepen in het begeleiden van opstellingen én in het eigen proces dat daarin wordt aangeraakt.
De afleveringen met Thijs Lindhout zijn hoe dan ook echt de moeite waard als je zin hebt in een gesprek dat licht voelt en tegelijk ergens over gaat. Over liefde, oude patronen, het innerlijk kind en de weg terug naar jezelf.
We hopen dat je er met net zoveel plezier naar kijkt of luistert als wij hadden tijdens het opnemen. En misschien voelde je tijdens het lezen al: hier wil ik iets mee. Je bent welkom.